ഞാനിപ്പോഴും ആദ്യം കൈകൊണ്ട് എഴുതുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്

അതിരാവിലെ, വീട് ശരിക്കും ഉണരുന്നതിനു മുൻപ്, ഞാൻ ഒരു താൾ കൈകൊണ്ട് എഴുതും. അത് മിക്കവാറും നന്നാകാറില്ല. അതായിരുന്നില്ല ഒരിക്കലും ഉദ്ദേശ്യം.

പേന ചിന്തയെക്കാൾ പതുക്കെയാണ്, ആ രണ്ടിനുമിടയിലെ വിടവിലാണ് പ്രയോജനമുള്ള എന്തോ സംഭവിക്കുന്നത്. കീബോർഡിൽ ഒരു വാചകം പൂർണരൂപത്തിൽ വന്നെത്തും, ഞാൻ ഉടൻ അതിനെ വിധിക്കും. കൈകൊണ്ട് എഴുതുമ്പോൾ, തീർക്കാൻ പോകുന്ന വാചകത്തിൽ എനിക്ക് യഥാർഥത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ സമയം കിട്ടുന്നു; ഞാൻ നിർത്തി, ഉദ്ദേശിച്ചതുതന്നെ എഴുതുന്നു.

ആ താൾ എന്തിനുവേണ്ടി

അതൊരു കരടല്ല. തൊണ്ടയൊന്നു ശരിയാക്കുന്നതിനോടാണ് അതിന് കൂടുതൽ സാമ്യം. ശരിക്കും എഴുതാനിരിക്കുമ്പോഴേക്കും, ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിലുള്ളതും അലസവുമായ ചിന്തകൾ കടലാസിൽ തീർന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകും; ബാക്കിയാകുന്നത് അൽപ്പംകൂടി സത്യസന്ധമായിരിക്കും.

ഇതെല്ലാം ഒരു ചടങ്ങ് അഭിനയിക്കുന്നതുപോലെയാണെന്നു കരുതി ഞാൻ ആദ്യം ലജ്ജിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത്, ചടങ്ങ് എന്നത് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നത് നിർത്തിയ ഒരു ശീലം മാത്രമാണ് എന്നാണ്.