ഗൃഹാതുരത്വത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ചെറിയ സിദ്ധാന്തം

സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഇടങ്ങളിലും ഞാൻ ഗൃഹാതുരനായിട്ടുണ്ട്; സ്വന്തം വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ പേരു പറയാനാകാത്ത ഏതോ ഇടത്തെ ഓർത്തും ഞാൻ നെടുവീർപ്പിട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് പതിവു വിശദീകരണത്തെ, അതായത് ഗൃഹാതുരത്വം ഒരു സ്ഥലത്തോടുള്ള ആഗ്രഹമാണ് എന്ന വിശദീകരണത്തെ, ഞാൻ സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങി.

എന്റെ ചെറിയ സിദ്ധാന്തം ഇതാണ്: ആ സ്ഥലത്തിനു മാത്രം താങ്ങിനിർത്താൻ കഴിയുമായിരുന്ന നമ്മുടെ ഒരു രൂപത്തെയാണ് നാം ഓർത്തു വേദനിക്കുന്നത്. കുട്ടിക്കാലത്തെ ആ തെരുവ് ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അശ്രദ്ധനായി നടക്കാൻ എന്നെ അനുവദിച്ചു. പഴയ ഓഫീസ് അധികം ശ്രമിക്കാതെതന്നെ കഴിവുള്ളവനാകാൻ എന്നെ അനുവദിച്ചു. മുറികൾ അവയിൽ നാം ആയിരുന്നവരെ സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുന്നു, തന്റെ ആകൃതി ഓർമിക്കുന്ന ഒരു ഇരിപ്പിടംപോലെ.

ഇതിൽനിന്ന് എന്തു വരുന്നു

ഇത് ശരിയാണെങ്കിൽ, തിരിച്ചുപോകുന്നത് അപൂർവമായേ ആ വേദന മാറ്റൂ. തെരുവ് അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും, പക്ഷേ ആ കുട്ടി ഉണ്ടാകില്ല; വേദന കൂടുതൽ മൂർച്ചയോടെ തിരിച്ചുവരും, ഇപ്പോൾ അതിന് തെളിവുകൂടി ഉണ്ട് എന്നതിനാൽ.

സഹായിക്കുന്നത് കുറച്ചുകൂടി സൗമ്യവും വിചിത്രവുമായ ഒന്നാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു: ആ സ്ഥലം എനിക്ക് ഏത് ചെറിയ അനുവാദമാണ് തന്നിരുന്നത് എന്നു ചോദിക്കുക, അത് ഇവിടെ എനിക്കുതന്നെ നൽകാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തുക. ഒരു മണിക്കൂർ അശ്രദ്ധനായിരിക്കാൻ. മനഃപൂർവം ആരും കാണാതിരിക്കാൻ.

അത് ഒന്നും പരിഹരിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ വേദനയെ ഒരു പരാതിയിൽനിന്ന് ഒരുതരം നിർദേശമാക്കി മാറ്റുന്നു.