restless
കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്
തുടങ്ങാൻ എനിക്ക് മിടുക്കുണ്ട്, അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഭയവും. പൂർത്തിയായ ഒന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു ചെറിയ മരണംപോലെ തോന്നുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പ്.
എനിക്കൊരു മേശവലിപ്പുണ്ട്. നിങ്ങൾക്കുമുണ്ടാകും എന്നാണ് എന്റെ സംശയം. വലിയ ആവേശത്തോടെ തുടങ്ങി, പിന്നെ നിശ്ശബ്ദമായി ഉപേക്ഷിച്ച കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു ശേഖരം. പതിനൊന്ന് താളുകൾ മാത്രം എഴുതിയ നോട്ടുബുക്കുകൾ. ഒരു README മാത്രമുള്ള കോഡ് ഫോൾഡറുകൾ. പാതിയിൽ വായന നിർത്തിയ ഒരു പുസ്തകം, നിർത്തിയ താളിൽ ഒരു ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ്.
കുറേക്കാലം ഞാൻ വിചാരിച്ചത് ഇത് അച്ചടക്കമില്ലായ്മയാണെന്നാണ്. ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ല. പൂർത്തിയാകാത്ത ഒന്നിൽ സാധ്യത ബാക്കിയുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അവസാനങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്നതെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. അതിന് ഇപ്പോഴും ഏറ്റവും മികച്ച രൂപമായി മാറാൻ കഴിയും; എന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രമുള്ള ആ രൂപമായി. പൂർത്തിയാക്കുന്ന നിമിഷം അത് ഒരു പ്രത്യേക വസ്തുവാകുന്നു, പ്രത്യേക കുറവുകളോടെ, മറ്റുള്ളവർക്കു കാണാവുന്നതായി.
സാധ്യതയെ നിലനിർത്തുന്നതിന്റെ വില
ഞാൻ മറക്കുന്നത്, ആ മേശവലിപ്പ് നിഷ്പക്ഷമല്ല എന്നതാണ്. ഉപേക്ഷിച്ച ഓരോ പദ്ധതിയും, ഞാൻ വലിപ്പ് തുറക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: എന്നെ എന്തുകൊണ്ട് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല? ജോലിയെക്കാൾ ഈ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഞാൻ ചുമന്നുനടക്കുന്നത്.
എത്ര എളിയതായാലും, പൂർത്തിയായ ഒരു കാര്യം, തന്നെ നോക്കിയിരുന്ന മുൻകാല സ്വന്തത്തോടു പാലിച്ച ഒരു വാക്കാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഈയിടെ ഞാൻ ലളിതമായ ഒരു കാര്യം പരീക്ഷിക്കുന്നു. ഒറ്റയിരിപ്പിൽ തീർക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര ചെറുതാക്കുക, എന്നിട്ട് അത് തീർക്കുക; വേണ്ടിവന്നാൽ മോശമായിട്ടാണെങ്കിലും. വലിയൊരു ലേഖനത്തിനു പകരം ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ്. കുറ്റമറ്റ വെബ്സൈറ്റിനു പകരം പരുക്കനായ ഒരു താൾ.
ഇത് പൂർത്തിയായി. ഇതിൽ കുറവുകളുണ്ട്. ഞാൻ അവ അങ്ങനെതന്നെ വിടുന്നു.